Ben Kitty...
34 yaşıma az daha kala hayatı sorguladım..
9 senelik evliyim.. 6 yaşında bir prenses annesiyim..
9 sene önce evlenmeden önce gayet güzel bir hayat yaşadım..
gezerdim.. hatta yeni memur olmuşum.. hayatimi tadini çıkarmaya çalışırken bi anda eşimi buldum.. eşim benim çocukluk arkadaşımdı.. ilkokulda sinifta beraberdik..ama bakmazdik birbirimize arkadaşımdı. kısmet işte..
şöle bi durum vardi kaynanami sanki yıllarca taniyormuş gibi his vardi. severdi beni küçükken. nerden bilebilirdim gerçekten kaynanam olacagi..
eşimle küçücük not yazişirmiştik.. ben hatirlamiyorum
neyseki 10 ay konuştuktan sonra evlendik...
çok mutlu olacagim sanmişim...
ilk zamanlarda iyiye giderken eşimin kıskançlıklari başladi benden izin alacaksin haber vereceksin gibi gibi söylenmeye başladi..
hatta başımı kapattım üç hafta sonra...onun içinde tüm sosyal medya hesaplarimi kapatmişim. toplumu kapattırdi beni resmen...o an bunalima girdim..
derken hamile kaldim.. evlendikten 3 ay sonra.. oğlumuz olacaktı..
30 agustos 2015 te sezaryenle aldılar oğlumu.. o an travma yaşadım.. delirdim eve kapattım.. ağladim sizladim.. artık eski ben degildim... mutsuzdum... kore dizileri izliyordum.. doğum videolari izliyordum.. öle çok zor günler geçirirken 10 ay sonra kızıma hamile kaldim..onda çok önlem aldim igneler.. hastaneler.. acayip degişimiş. karnimda hareket etmezse direk hastaneye... öle bi ödüm kopuyordu..:( derken çok şükür ki kızım doğdu...
artık çocuğa karşı çok duyarlı bir anne olmuşum yok öle olmaz vb söylendim.. sarılık geçirdi kızım. tam çildirma noktasindaydim.. emmiyordu. derken emmeye başladi. çocuk için kaynana görümcemle kavgalarda ediyorduk.karışıyordu sürekli böle şöle yap. vb vb..
saygıdan kırmamak için sustum hep ama içten içe çildiriyordum.
neyseki 11 aylıkken işe başladim ücretsiz izinim bitmişti o an çok ağladim. ve işe başladiktan 15 gün sonra kızım havale geçirdi. hastanelere koştuk.. bişey oldu mu acaba diye aklım çikiyordu. öle kötüleşmişim ki haberim yok..
travmalarla üst üste gelindi.. ama ben degişmişim.. eskisi gibi olamiyorum eşimde zamanla benden uzaklaştı. yıpranmiş artık..
en son kaynanam çocuğun kıyafetine karışınca patladim zaten travmalarimi atlamaya çalışıyorum yeter artık herşey maydanoz olma deyince görümcem üzerime yürüdü. kavga ettik. o günden sonra onlarla tamamen ipimi kopardim.. eskisi gibi olacagi sanmiyorum.
Eşim sağolsun arkamda. ama olduğu kadar..
ben çok yalniz hissediyorum...
hiç de paylaşacagim biriler yok. o kötü günler geride kalsada travmalarim anksiyetem kaldi üstümde..
güvensizlik oluştu üstümde birileri zar zor güveniyorum..
psikyatriye gittim. ilaç yazdi.. bi nebze iyi geldi ama olduğu kadar.
yorumlariniz için çok teşekkür ederim..